Gaza sterft — de wereld zwijgt

De Gazastrook bevindt zich in een van de donkerste hoofdstukken uit haar geschiedenis. De situatie is schrijnend: kinderen sterven van honger, zieken sterven zonder zorg, en burgers worden beschoten terwijl ze voedsel proberen te verkrijgen. Wat begon als een gewapend conflict is uitgegroeid tot een systematische ontwrichting van een samenleving die al jaren onder druk staat. Dagelijks vallen er doden, en de humanitaire infrastructuur is nagenoeg ingestort.

📉 Dagelijkse strijd om te overleven

Volgens gegevens van UNICEF sterven in Gaza gemiddeld 28 kinderen per dag. Het totale dodental sinds 7 oktober 2023 is inmiddels opgelopen tot ruim 59.000 Palestijnen — hoewel experts vrezen dat het werkelijke aantal vele malen hoger ligt, doordat duizenden lichamen onder het puin liggen en indirecte sterfgevallen niet zijn meegeteld.

Ruim 1,25 miljoen mensen verkeren in acute honger, terwijl de totale bevolking fors is gedaald door evacuaties, sterfgevallen en migratie. Waar eens 2,1 miljoen mensen woonden, blijft nu slechts een uitgeputte en getraumatiseerde bevolking achter, onderworpen aan dagelijks geweld en een tekort aan alles wat een mens nodig heeft om te leven.

🍽️ Honger als wapen

Voedsel is schaars en onbetaalbaar. Distributiecentra, zoals die van de Gaza Humanitarian Foundation (GHF), worden zwaar bewaakt en liggen in zogeheten “kill zones”. Mensen die daarheen trekken om voedsel te halen — vaak zonder andere opties — worden beschoten door militairen en drones. Sinds mei zijn volgens de VN 875 mensen gedood terwijl ze probeerden voedsel te verkrijgen.

Getuigen beschrijven hoe mensen in de menigte worden geraakt door machinegeweervuur, soms terwijl ze zakken rijst of water vasthouden. Ziekenhuizen zijn zo overvol dat artsen moeten kiezen wie behandeld wordt en wie niet.

💧 Water: het vergeten front

Schoon drinkwater is praktisch verdwenen. 80% van de waterinfrastructuur ligt in militaire zones of is vernietigd. Mensen drinken vervuild water, wat leidt tot uitbraken van geelzucht, bloederige diarree, meningitis en andere ziekten. Volgens de Wereldgezondheidsorganisatie zijn 39% van de ziektes in Gaza nu watergerelateerd.

🏥 Zorg onder vuur

De gezondheidszorg in Gaza functioneert op de rand van de afgrond. Ziekenhuizen opereren zonder stroom, zonder voldoende medicijnen, en zonder basisbenodigdheden zoals bloedproducten. Zieken worden op brancards gelegd in gangen, buiten onder zeilen, en in ruïnes. Artsen spreken van “post-apocalyptische toestanden”, waarin ze soms operaties uitvoeren met noodmaterialen en zonder narcose.

🚫 Politieke blokkades verlammen hulp

Humanitaire hulp stuit op talloze obstakels. Transporten worden tegengehouden aan grenzen. Brandstof — nodig voor ambulances, generatoren en waterpompen — is nauwelijks verkrijgbaar. De VN rapporteert dat slechts een fractie van hulpverzoeken wordt goedgekeurd. Hulpverleners lopen levensgevaar: ze worden beschoten, centra worden gebombardeerd, en coördinatie met militaire actoren faalt.

🌍 Internationale reacties: veel woorden, weinig daden

Wereldleiders spreken hun bezorgdheid uit, maar een effectief staakt-het-vuren blijft uit. De Belgische koning noemde de situatie in Gaza onlangs een “schande voor de mensheid”. Paus Leo XIV riep op tot “een morele ontwaking van de internationale gemeenschap”.

Toch blijft concrete actie achterwege. De politieke belangen zijn groot: NAVO-lid Turkije beschuldigt Israël van genocide, terwijl de VS een trouwe bondgenoot blijft van Israël en probeert te bemiddelen zonder partijen af te vallen. Europa is verdeeld: sommige landen steunen Israël, andere roepen op tot humanitaire corridors.

🔁 Politiek bepaalt wie honger lijdt

Zoals mensenrechtenonderzoeker Jean Ziegler ooit zei: “Een kind dat sterft van honger is vermoord.” Daarmee benadrukte hij dat extreme honger in de moderne wereld geen kwestie is van schaarste, maar van politieke keuze. In Gaza is dat niet anders. Blokkades, embargo’s, militaire controle van voedselcentra: het zijn bewuste beleidskeuzes die de humanitaire ramp in stand houden.

🧭 Wat nu?

De situatie vraagt om meer dan medeleven — ze vraagt om actie. Diplomatieke druk, humanitaire corridors, ongehinderde toegang tot hulpgoederen, monitoring door internationale organisaties, en het stoppen van geweld tegen burgers zijn minimale stappen. Zolang voedsel en water worden gebruikt als drukmiddel, en hulp wordt belemmerd, blijft Gaza een open wond op het geweten van de wereld.

Gaza is geen getal, geen statistiek, geen abstracte crisis. Het is een plek waar vaders hun kinderen moeten begraven omdat niemand wil ingrijpen. Waar moeders hun baby’s geen melk kunnen geven. Waar de wereld toekijkt — en soms zwijgt.