Je kent dat moment wel. Je zit in de metro richting Delfshaven, oortjes in, en ineens knalt Voodoo Child door je koptelefoon. Die eerste riff. Die distortion. Alsof iemand je uit je dagelijkse sleur trekt en zegt: “Luister. Dit is geen muziek. Dit is een statement.” En dan besef je: Jimi Hendrix was niet zomaar een artiest. Hij was een revolutie op zes snaren.
In deze tijd waarin alles snel moet, waarin protest vaak een Instagram-story is en identiteit een hashtag, is het goed om terug te kijken. Naar iemand die zijn stem vond in een wereld die hem liever stil zag. Dit essay is een ode aan Hendrix, maar ook een spiegel voor onszelf. Want zijn verhaal raakt aan alles wat wij nu meemaken: roots, rebellie, representatie.
Van Seattle naar de wereld: een jongen met een gitaar
Jimi Hendrix werd geboren op 27 november 1942 in Seattle, als Johnny Allen Hendrix. Zijn jeugd was allesbehalve stabiel. Armoede, een afwezige moeder, en een vader die hem uiteindelijk hernoemde tot James Marshall Hendrix. Geen gouden wieg, geen privileges. Maar wel een drive die je niet kon negeren.
Advertentie
Op z’n 13e kreeg hij z’n eerste gitaar. Geen Fender Stratocaster, maar een simpele akoestische. Binnen no-time speelde hij riffs alsof hij ze uit de lucht plukte. Op z’n 17e stond hij voor het eerst op een podium in lokale bandjes. En toen hij op z’n 23e naar Engeland vertrok, begon het pas echt. Daar ontstond The Jimi Hendrix Experience, en de wereld zou nooit meer hetzelfde klinken.
Hendrix en de babyboomers: muziek als protest
De generatie van onze ouders – de babyboomers – groeide op in een tijd van oorlogstrauma’s, sociale revolutie en culturele botsingen. Hendrix was hun soundtrack. Niet alleen vanwege zijn muziek, maar omdat hij iets belichaamde wat zij zochten: vrijheid, expressie, rebellie.
Zijn optreden op Woodstock in 1969, waar hij The Star-Spangled Banner speelde alsof het een sirene van protest was, is legendarisch. Hij gebruikte zijn gitaar om de oorlog in Vietnam te imiteren: bommen, schoten, chaos. Geen woorden. Alleen geluid. En dat was genoeg.
Voor de hippies was hij een sjamaan. Voor de zwarte gemeenschap een pionier. Voor de gevestigde orde een bedreiging. En voor de jeugd? Een held.
Identiteit en representatie: een zwarte man in een witte rockwereld
Laten we het niet romantiseren: Hendrix was een zwarte artiest in een witgedomineerde rockscene. Hij brak door, maar betaalde daar ook een prijs voor. Vaak werd hij exotisch gemaakt, mystiek, bijna buitenaards. Alsof zijn talent niet menselijk kon zijn.
Maar hij was mens. Mét roots. Zijn afkomst was een mix van Afro-Amerikaans, Cherokee en Iers. En dat zie je terug in zijn stijl: van blues tot psychedelica, van soul tot rock. Hij was geen genre. Hij was een universum.
In een tijd waarin wij nog steeds vechten voor representatie – in media, op podia, in de politiek – is Hendrix een reminder. Dat talent geen kleur heeft, maar dat kleur wél bepaalt hoe je behandeld wordt.
De visuele kracht van Hendrix: stijl als statement
Kijk naar zijn outfits. Die flamboyante jassen, de afro, de sjaals. Hendrix begreep dat stijl ook een vorm van protest is. Hij was niet bang om op te vallen. Sterker nog: hij moest opvallen. Want in een wereld die je wegduwt, moet je jezelf groter maken dan het leven.
Zijn optredens waren visuele manifestaties. Denk aan Live in Maui, 1970 – een optreden op de hellingen van een vulkaan, met de natuur als decor en de muziek als ritueel. Geen stadion, geen glitter. Alleen rauwe energie. Alsof hij zei: “Ik ben hier. En ik neem ruimte.”
Voor ons, als makers, als visuele vertellers, is dat goud. Hendrix laat zien dat beeld en geluid samen een verhaal kunnen vertellen dat dieper gaat dan woorden.
Wat betekent Hendrix voor ons, nu?
We leven in een tijd van snelle statements, van digitale activisme, van identiteitspolitiek. En dat is nodig. Maar soms missen we de diepte. De rauwheid. De imperfectie. Hendrix was geen perfecte activist. Hij was een zoekende ziel. En juist dat maakt hem relevant.
Zijn muziek is een uitnodiging om te voelen. Om te reflecteren. Om te creëren. Niet vanuit marketing, maar vanuit noodzaak.
Voor ons in Rotterdam – in Crooswijk, in Delfshaven – waar generaties botsen en samenwerken, waar identiteit een gesprek is en geen conclusie, is Hendrix een brug. Tussen toen en nu. Tussen protest en poëzie.
Een visueel essay: Hendrix als lens
Stel je voor: een visueel essay waarin we Hendrix gebruiken als lens om te kijken naar onze stad. Naar jongeren die hun stem zoeken. Naar ouderen die hun verhalen willen doorgeven. Naar de clash én de connectie.
We kunnen beelden gebruiken van zijn optredens, gemixt met shots van Rotterdamse straten, gezichten, rituelen. Zijn riffs als soundtrack onder gesprekken tussen generaties. Zijn stijl als inspiratie voor mode in onze wijken.
Want Hendrix is niet dood. Hij leeft in elke creatieve uiting die weigert zich te laten temmen.
Tot slot: een uitnodiging
Dit essay is geen afsluiting. Het is een begin. Een uitnodiging om Hendrix niet alleen te luisteren, maar te begrijpen. Om zijn verhaal te verweven met het onze. En om te blijven zoeken naar manieren om muziek, beeld en identiteit samen te brengen.
Dus pak je camera. Schrijf dat script. Maak die collage. En laat Hendrix je gids zijn.
Want zoals hij zelf zei:
“When the power of love overcomes the love of power, the world will know peace.”
En misschien, heel misschien, begint die vrede met een gitaar, een verhaal, en een stad die durft te luisteren.
Soemo’s WijsNieuws 
Plaats een reactie