Rotterdam – De afgelopen dagen gonst het in de wereld alsof de geschiedenis zich opnieuw aan het uitvinden is. Caracas staat vol met massa’s, gewapende collectivos, guerrilla’s en een leger dat zijn loyaliteit niet verbergt. Het beeld dat hieruit oprijst, staat haaks op wat de westerse media ons voorschotelen. Daar wordt Nicolás Maduro neergezet als dictator, als een man die zijn volk onderdrukt. Maar wie de straatgeluiden hoort, wie de energie voelt van de mensen die hun president verdedigen, ziet iets anders: een volkspresident, een symbool van verzet tegen imperialisme.
En terwijl ik dit schrijf, voel ik de echo van Rotterdam onder mijn voeten. Dezelfde energie die je proeft op de markt in Crooswijk, de roep van vrijheid en rechtvaardigheid, de furie tegen armoede en uitbuiting. Het is die energie die Caracas en Rotterdam verbindt: de gewone man in de straat die weigert zich te laten knechten door leugens en manipulatie.
Westerse media en hun spiegel van leugens
We worden vaak verteld dat de westerse media vrij en onafhankelijk zijn. Maar wie goed kijkt, ziet dat die vrijheid een façade is. Het is een spiegel die breekt zodra je ertegenaan tikt. De framing van Maduro als dictator is een voorbeeld van hoe narratieven worden gekneed. Net zoals in de jaren ’80, toen Desi Bouterse in Suriname door de internationale pers werd neergezet als de belichaming van onderdrukking, terwijl lokaal een ander verhaal leefde.
Advertentie
Eigendom en belangen spelen een rol. Grote mediabedrijven zijn verweven met politieke en economische elites. Agenda‑setting bepaalt wat we zien en wat we niet zien. En propaganda, subtiel verpakt, zorgt ervoor dat we geloven dat er maar één waarheid bestaat. Maar de waarheid is altijd gelaagd. In Caracas is die waarheid zichtbaar in de straten, niet in de krantenkoppen van New York of Amsterdam.
Bewapend volk en de les van Vietnam
Maduro en Chávez voor hem hebben het volk bewapend. Niet als onderdrukking, maar als symbool van macht en zelfverdediging. De milicias bolivarianas zijn geen papieren tijgers: ze zijn reëel, georganiseerd en klaar om hun wijken te beschermen. Voor Washington betekent dat dat een invasie niet alleen een gevecht met het leger zou zijn, maar ook met honderdduizenden burgers.
De VS hebben hun lesje geleerd in Vietnam. Daar stond een bewapend volk tegenover een supermacht. En ondanks alle technologie, alle wapentuig en alle bluf, liep Washington vast in een guerrillaoorlog die decennia doorwerkte in het Amerikaanse geheugen. Venezuela dreigt hetzelfde te worden: een tweede Vietnam, een conflict dat niet te winnen is, omdat de ziel van het volk sterker is dan de bommen van een supermacht.
De marionetten van Trump
Trump heeft zijn eigen pionnen naar voren geschoven. Pete Hegseth, minister van Defensie, en Richard Grenell, diplomaat en coördinator. Namen die in Washington klinken als macht, maar in Caracas niets betekenen. Ze zijn marionetten zonder touwtjes, want niemand in Venezuela wil hen leiden.
Hun legitimiteit is extern, niet intern. Ze hebben steun van Washington, maar geen draagvlak in de barrios. En erger nog: Hegseth draagt een verleden met zich mee dat in Latijns‑Amerika niet vergeten wordt. Beschuldigingen van oorlogsmisdaden, executies van overlevenden, een geschiedenis die door collectivos en guerrilla’s wordt onthouden. Voor hen is hij geen minister, maar een symbool van Amerikaanse misdaden.
Rusland, China en Noord‑Korea: een nieuw front
De kidnapping van Maduro heeft een geopolitieke dimensie gekregen. Rusland, China en Noord‑Korea hebben zich openlijk achter Caracas geschaard. Hun gezamenlijke verklaring, met een ultimatum van 48 uur aan Washington, is een signaal dat de wereld multipolair is geworden.
Poetin relativeert Trump’s bluf over wapentuig: Rusland heeft die wapens ook. Xi Jinping benadrukt soevereiniteit. Kim Jong‑un voegt zijn stem toe om te laten zien dat zelfs Noord‑Korea deel uitmaakt van dit front. Het is symbolisch, maar ook reëel: Venezuela krijgt steun van drie kernmachten. Dat maakt elke Amerikaanse aanval niet alleen een regionale kwestie, maar een mondiale confrontatie.
Olie als geopolitiek wapen
De inzet is olie. Venezuela bezit enorme reserves, en Washington wil toegang onder eigen voorwaarden. Maar net als Iran weigert Caracas dat. Geen druppel olie onder Amerikaanse voorwaarden, alleen onder eigen voorwaarden en richting bondgenoten.
Iran heeft decennia lang laten zien dat het mogelijk is om te overleven zonder Amerikaanse afzetmarkten. Venezuela volgt hetzelfde pad. Het zoekt alternatieve circuits, verkoopt aan China, Rusland en andere partners. Voor de VS betekent dit isolement. Voor het volk betekent dit dat hun rijkdom niet langer wordt weggegeven aan buitenlandse machten.
Het einde van de Monroe‑doctrine
De Monroe‑doctrine, ooit het fundament van Amerikaanse hegemonie in Latijns‑Amerika, is nu definitief verleden tijd. Waar Washington ooit zei: “Amerika voor de Amerikanen”, zien we nu dat Latijns‑Amerika zich niet langer laat knechten.
Venezuela, Cuba, Bolivia en zelfs Mexico profileren zich onafhankelijker. Rusland en China mengen zich openlijk in de regio. Noord‑Korea voegt zich bij dit front. De doctrine is dood, en daarmee ook het idee dat Washington de spelregels bepaalt in zijn “achtertuin”.
Caracas als spiegel van Rotterdam
Wat in Caracas gebeurt, voelt niet ver weg. Het is een spiegel van wat we in Rotterdam kennen: de energie van de straat, de furie tegen armoede en uitbuiting, de roep om rechtvaardigheid. Het is de stem van mensen die weigeren zich te laten knechten door elites en leugens.
De massa’s in Caracas zijn niet anders dan de mensen op de markt in Crooswijk of de pleinen in Delfshaven. Het is dezelfde energie, dezelfde lust voor het leven, dezelfde idealistische geest die zegt: wij laten ons niet breken.
Conclusie: een tweede Vietnam in de maak
Trump en zijn kabinet bluffen met wapentuig, maar de realiteit is dat ze kansloos zijn. Hun marionetten hebben geen draagvlak. Hun troepen zouden vastlopen in een guerrillaoorlog. Hun poging om olie onder eigen voorwaarden te bemachtigen zal mislukken.
Wat resteert is schade op mondiaal niveau. Het Amerikaanse volk en de natie zelf dreigen de grootste slachtoffers te worden, gedreven in isolement. Venezuela, gesteund door Rusland, China en Noord‑Korea, staat stevig. En de echo van Vietnam klinkt luid: een supermacht die denkt te kunnen domineren, maar stuit op een bewapend volk dat weigert te buigen.
Slotbeeld
De straten van Caracas zijn gevuld met energie, net als de straten van Rotterdam. Het is de energie van vrijheid, rechtvaardigheid en verzet tegen onderdrukking. Het is de energie van mensen die hun president verdedigen, die hun olie beschermen, die hun soevereiniteit niet opgeven.
En terwijl Washington blufft, terwijl Trump pronkt met wapentuig, blijft de werkelijkheid dezelfde: niks nieuws onder de zon. Rusland heeft die wapens ook. Venezuela heeft zijn volk. En de geschiedenis herhaalt zich, met de echo van Vietnam en de furie van de straat.
Soemo’s WijsNieuws 
Plaats een reactie