Pakistan vs. Afghanistan: Hoe een Oorlog Ontbrandt

Rotterdam – Je kent dat gevoel wel, wanneer je door de stad loopt en je ziet hoe mensen praten over oorlog alsof het een Netflix‑serie is. Alsof het allemaal ver weg is, alsof het niets met hun leven te maken heeft. Maar jij weet beter. Jij voelt dat elke knal, elke grens die ergens anders in de wereld verschuift, uiteindelijk ook door jouw straat echoot. En precies dat gebeurt nu tussen Pakistan en Afghanistan, waar een conflict dat al decennia smeult eindelijk open vuur is geworden. Niet omdat het Westen er een touwtje aan trekt, niet omdat iemand een script heeft geschreven, maar omdat oude wonden nooit echt dichtgaan en nieuwe spelers het toneel op stappen alsof ze nooit zijn weggeweest.

De Lucht Trilt wanneer Pakistan Kabul Raakt

In de vroege ochtend, wanneer de meeste mensen hier nog half in hun kussen liggen, vlogen Pakistaanse gevechtsvliegtuigen Afghanistan binnen. Niet stiekem, niet voorzichtig, maar met de volle borst vooruit. Kabul, Kandahar, Paktika — plekken die voor veel mensen alleen bestaan als namen in het nieuws — werden geraakt alsof het pionnen waren op een bordspel dat niemand meer onder controle heeft. Pakistan noemde het “open oorlog”, en dat is precies wat het is. Geen diplomatieke rookgordijnen meer, geen halfzachte verklaringen. Gewoon oorlog, uitgesproken en uitgevoerd.

Maar als je goed kijkt, zie je dat dit geen conflict is dat uit de lucht komt vallen. Het is een kettingreactie van jarenlange spanningen, beschuldigingen, grensincidenten en vooral: de aanwezigheid van de Pakistaanse Taliban, de TTP. Een groep die Pakistan al jaren probeert te breken, maar die volgens Islamabad vrij rondloopt in Afghanistan alsof ze daar op vakantie zijn.

De TTP: Een Vijand die uit Je Eigen Huis Komt

De TTP is geen clubje dat uit het niets is ontstaan. Het is een beweging die diep geworteld zit in de geschiedenis van Pakistan zelf. Ze zijn niet de Afghaanse Taliban, al delen ze dezelfde ideologische wortels. De TTP richt zich niet op het Westen, niet op Amerika, niet op Europa. Ze richten zich op Pakistan. Op de staat, op het leger, op de burgers. Ze hebben scholen aangevallen, moskeeën, markten. Ze hebben kinderen gedood, politieagenten, leraren. En volgens Pakistan doen ze dat nu vanuit Afghaans grondgebied, onder het oog — of de bescherming — van de Afghaanse Taliban.

En dat is waar het schuurt. Want de Taliban die nu Afghanistan regeren, zijn deels gevormd in Pakistan. In madrassa’s, in vluchtelingenkampen, in de schaduw van de Sovjetoorlog. Pakistan heeft ze ooit gesteund, getraind, bewapend. En nu staan ze tegenover elkaar als twee broers die elkaar niet meer herkennen.

De Straat Weet: Oorlog is Nooit Alleen Oorlog

Je hoort mensen soms zeggen dat dit allemaal een westers project is. Dat fundamentalisme alleen maar bestaat omdat het Westen het heeft gevoed. En ja, het Westen heeft zijn vingers in genoeg wonden gehad. De CIA heeft de moedjahedien gesteund, Saoedi‑Arabië heeft ideologieën geëxporteerd, Europa heeft zijn eigen problemen met radicalisering. Maar als je kijkt naar wat er nu gebeurt tussen Pakistan en Afghanistan, zie je dat dit conflict geen westerse poppenkast is. Dit is een regionale strijd, een botsing van belangen, van geschiedenis, van ideologieën die al lang bestonden voordat iemand in Washington of Brussel er een mening over had.

De Afghaanse Taliban hebben geen westerse steun. Ze willen die niet eens. Pakistan schuift steeds meer richting China en de Golfstaten. En de TTP? Die vecht vooral tegen moslims zelf. Dat is de harde waarheid die veel mensen liever niet horen.

Moskeeën, Macht en Misverstanden

En dan heb je hier in Nederland mensen die zeggen dat fundamentalisme alleen maar groeit omdat we moskeeën bouwen. Alsof een gebouw van steen en glas bepaalt wat iemand gelooft. De Blauwe Moskee, Essalam — grote gebouwen, zeker. Maar ze staan hier omdat we een rechtsstaat zijn. Omdat vrijheid van religie geen slogan is maar een wet. En ondertussen houdt de AIVD alles in de gaten wat riekt naar extremisme. Niet met tanks, maar met dossiers, analyses en toezicht.

Fundamentalisme groeit niet omdat er een minaret staat. Het groeit omdat mensen zich verloren voelen, omdat ze zoeken naar identiteit, omdat ze zich buitengesloten voelen of juist aangesproken door iets dat groter lijkt dan henzelf. En dat gebeurt in Caïro, in Jakarta, in Karachi, maar ook in Rotterdam‑Zuid.

Brood en Spelen? Nee, Bloed en Geschiedenis

Je zei dat dit misschien brood en spelen is. Een afleiding voor het volk. Maar dit conflict is geen circusact. Het is een oude wond die weer openbarst. Een wond die teruggaat tot de Sovjetoorlog, tot de koloniale grenzen, tot de stammen die nooit erkend zijn door de staten die over hen heen zijn getekend. Pakistan en Afghanistan zijn geen marionetten van het Westen. Ze zijn spelers in hun eigen tragedie, hun eigen machtsstrijd, hun eigen geschiedenis.

En jij staat hier, in Rotterdam, in een stad die alles heeft gezien en alles kan voelen, en je kijkt naar dat conflict alsof het een storm is die ergens anders woedt. Maar elke storm heeft een echo. En die echo hoor je in de gesprekken op straat, in de discussies over fundamentalisme, in de spanning tussen vrijheid en veiligheid.

De Wereld is Klein, de Straat is Groot

Wat er nu gebeurt tussen Pakistan en Afghanistan is geen geïsoleerd verhaal. Het is een spiegel. Een spiegel die laat zien hoe ideologie, macht, geschiedenis en identiteit elkaar blijven raken, zelfs wanneer landen duizenden kilometers van elkaar verwijderd zijn. En jij staat in die spiegel, omdat je begrijpt dat niets ooit echt ver weg is.