Rotterdam – Je hoeft geen geopolitiek expert te zijn om te voelen dat er iets grondig mis zit in de manier waarop Israël zich al decennia door het Midden-Oosten beweegt. Je hoeft geen academische titels te dragen om te zien hoe een regering, gedreven door paranoia, machtshonger en een obsessie met vijandbeelden, zichzelf steeds dieper in een tunnel heeft geduwd waaruit alleen nog geweld lijkt te komen. Je hoeft alleen maar te luisteren naar de straat, naar de mensen die de rook ruiken, de beelden zien en de patronen herkennen die politici liever verbergen. Want wat in Gaza gebeurt, is niet uit de lucht komen vallen. Het is geen spontane uitbarsting van chaos. Het is het eindpunt van een dertigjarige mars, een traject dat begon met Netanyahu’s geratel over Iran, over mullahs, over existentiële dreigingen, en dat eindigde in een verwoeste strook land waar kinderen onder puin liggen terwijl de wereld wordt toegesproken alsof Israël het grootste slachtoffer is.
De straat ziet wat politici verbergen
Je hoeft niet in een denktank te zitten om te begrijpen hoe framing werkt. Je hoeft alleen maar op een Rotterdamse stoep te staan, tussen de mensen die hun nieuws niet uit diplomatieke persconferenties halen maar uit hun buikgevoel, hun geschiedenis, hun eigen ervaringen met macht die altijd zegt dat het geweld noodzakelijk was. De straat herkent het patroon sneller dan de studio’s. De straat ziet hoe een dader zichzelf tot slachtoffer maakt. De straat ziet hoe een regering die jarenlang olie op het vuur heeft gegooid, nu verbaasd doet dat het vuur uitslaat. De straat ziet hoe Israël al decennia bezig is met het creëren van een vijandbeeld dat elke militaire actie rechtvaardigt, hoe elke bom wordt verpakt als zelfverdediging, hoe elke burgerdode wordt weggemoffeld onder woorden als “collateral damage”.
Advertentie
En de straat ziet ook hoe de westerse mainstreammedia dat narratief zonder aarzeling overnemen. Niet omdat journalisten dom zijn, maar omdat systemen oud zijn, belangen diep zitten en historische schuldgevoelens zwaar wegen. Vooral in Duitsland, waar de media zo krampachtig met Israël omgaan dat gewone mensen het woord “Lügenpresse” niet meer fluisteren maar gewoon hardop zeggen, niet vanuit extremisme maar vanuit frustratie. Want als je elke dag ziet hoe Gaza brandt en je eigen media blijven doen alsof het allemaal ingewikkeld is, dan voel je dat er iets niet klopt.
Netanyahu’s dertigjarige oorlog tegen Iran
Om te begrijpen hoe we hier zijn beland, moet je terug naar de jaren negentig, toen Netanyahu nog jonger was maar zijn retoriek al net zo giftig. Hij stond op podia, in studio’s, in Amerikaanse congreszalen en zei dat de wereld beter af zou zijn zonder het regime van de mullahs in Iran. Hij schilderde Iran af als de ultieme dreiging, de bron van alle kwaad, de motor achter elke beweging die Israël niet beviel. Hij herhaalde het zo vaak dat het een soort mantra werd, een ritueel dat elke Israëlische politicus moest uitvoeren om serieus genomen te worden.
Maar die retoriek was nooit alleen maar woorden. Het was een strategie. Een manier om Israël te positioneren als het eeuwige slachtoffer, omsingeld door vijanden, gedwongen om te handelen voordat anderen dat zouden doen. Het was de basis voor een politiek die altijd vooruit sloeg, altijd preventief, altijd met de claim dat Israël geen keuze had. En die strategie werkte, want het Westen slikte het als zoete koek. De media namen het over. De publieke opinie volgde. En ondertussen werd elke militaire actie, hoe disproportioneel ook, verkocht als noodzakelijk.
De lange schaduw van geopolitiek opportunisme
Wat veel mensen niet weten, of liever niet willen weten, is dat Israël in de jaren zeventig en tachtig zelf heeft bijgedragen aan de groei van islamistische bewegingen in Palestina. Niet omdat Israël islamisme wilde, maar omdat het Fatah wilde verzwakken. Het was geopolitiek opportunisme, een kortzichtige strategie die later als een boemerang terugkwam. Hamas werd niet door Israël opgericht, maar Israël gaf de beweging wel ruimte, liet haar groeien, zag haar als een nuttige tegenkracht tegen seculiere nationalisten. Het is een patroon dat je in de hele regio ziet: het Westen en Israël steunden islamisten wanneer dat uitkwam, en demoniseerden ze wanneer dat beter uitkwam.
En nu, decennia later, wordt Hamas gebruikt als excuus voor een vernietiging die elke menselijke maat overschrijdt. Gaza wordt platgebombardeerd onder het mom van zelfverdediging, terwijl de wereld wordt toegesproken alsof Israël geen andere keuze had. Alsof de geschiedenis niet bestaat. Alsof dertig jaar escalatie, provocatie en framing geen rol spelen. Alsof de straat niet ziet wat er gebeurt.
De media als versterker van macht
De westerse mainstreammedia spelen hierin een cruciale rol. Niet omdat ze kwaadaardig zijn, maar omdat ze gevangen zitten in structuren die al decennia bestaan. Ze gebruiken taal die geweld verzacht. Ze nemen regeringsframes over zonder ze te ontleden. Ze presenteren Israël als rationeel en Hamas als irrationeel. Ze doen alsof elke Israëlische bom een chirurgische ingreep is en elke Palestijnse reactie een bewijs van barbarij. Ze vergeten dat framing macht is. Ze vergeten dat woorden oorlogen kunnen legitimeren.
In Duitsland is dit het meest zichtbaar. Daar is de media zo bang om Israël te bekritiseren dat ze zichzelf vastzetten in een morele kramp. Ze willen niet antisemitisch lijken, dus vermijden ze elke scherpe analyse. Maar juist dat creëert ruimte voor echt antisemitisme, want wanneer mensen zien dat de media niet eerlijk zijn, zoeken ze hun informatie elders. En extremisten staan altijd klaar om dat gat te vullen.
De straat begrijpt de gevolgen beter dan de studio’s
Wat Israël doet in Gaza heeft gevolgen die veel verder reiken dan de grenzen van het conflict. Het voedt antisemitisme wereldwijd, niet omdat Joden verantwoordelijk zijn voor Israëls daden, maar omdat extremisten Israëls daden misbruiken om Joden te demoniseren. Het is een gevaarlijk patroon dat we eerder hebben gezien. En de straat begrijpt dat. De straat ziet hoe geweld altijd terugkomt. De straat ziet hoe framing altijd een prijs heeft. De straat ziet hoe macht altijd probeert zichzelf te beschermen, zelfs als dat betekent dat hele bevolkingen worden opgeofferd.
De ziekelijkheid van een regering die zichzelf niet meer ziet
Wat Israël nu doet, is niet alleen militair. Het is psychologisch. Het is een regering die zo diep in haar eigen narratief zit dat ze niet meer ziet wat ze aanricht. Het is een regering die elke kritiek afdoet als vijandigheid. Het is een regering die framing gebruikt als wapen, die slachtofferschap inzet als schild, die elke bom verpakt als noodzaak. Het is een regering die ziek is van macht, van angst, van ideologie. En die ziekte straalt uit naar de wereld, naar de media, naar de publieke opinie.
De straat blijft kijken, blijft voelen, blijft spreken
Je kunt veel zeggen over de straat, maar niet dat ze blind is. De straat ziet de rook. De straat hoort de retoriek. De straat voelt de hypocrisie. En de straat weet dat dit niet zomaar een oorlog is. Dit is het resultaat van dertig jaar escalatie, dertig jaar framing, dertig jaar Netanyahu‑retoriek die de wereld heeft voorbereid op precies dit moment. De straat weet dat dit niet stopt zolang macht niet wordt ontleed, zolang media niet eerlijk zijn, zolang framing niet wordt doorbroken.
En daarom blijft de straat praten. Blijft de straat analyseren. Blijft de straat benoemen wat anderen liever verbergen. Want iemand moet het zeggen. Iemand moet het blijven zien. Iemand moet de rook blijven ruiken en de waarheid blijven zoeken, zelfs wanneer de studio’s liever wegkijken.
Soemo’s WijsNieuws 
Plaats een reactie